Waar ben ik

Foto’s van circa 5 jaar geleden:

Afbeelding 2 Afbeelding 3 Afbeelding 4 Afbeelding 5 Afbeelding 6 Afbeelding 7 Afbeelding 8 Afbeelding 9 Afbeelding 10 Afbeelding 11 Afbeelding 12 Afbeelding 13

Geschiedenis en achtergrond van onze camping en omgeving  8 juni door Christiene

Deze foto’s kreeg ik gisteren.
Wie heeft er nog meer historie?

IMG_g4 IMG_b37IMG_b38IMG_g3IMG_b36IMG_b40IMG_g1IMG_g7 IMG_b34IMG_b35

IMG_b31 IMG_b30 IMG_b28IMG_g5

 

Luchtfoto uit 1945.  De wielerbaan is duidelijk herkenbaar. Wat was het terrein van onze camping toen nog kaal!
Let ook op de contouren van de kuilen linksboven in de foto. Dit waren drie leemkuilen of zandafgravingen. De
langgerekte kuil is een oude schietbaan. Dat was oorspronkelijk ook een leemkuil en deze is vanaf ongeveer 1850
in gebruik genomen als leemkuil. Het restant ervan is de leemkuil op ons terrein. Als je goed kijkt is er ook nog
een oude leemkuil tussen de begroeing te zien aan de rechterkant van de Buissteeg, als je naar beneden gaat, vlak
bij het eerste woonhuis aan de rechterkant.

Luchtfoto-Wielerbaan-1945-11

Uit de Edese Post, 18 apr 2008     door Otto 18 juni 2013

WAGENINGEN – Sinds Otto Vleeming en Elly Camu de nieuwe uitbaters zijn van het horecagedeelte en het zwembad van camping De Wielerbaan, willen ze er alles over weten. Want juist deze onderdelen zijn gebouwd op de oorspronkelijke baan. De Wielerbaan is eigenlijk een vergeten monument aan de rand van Wageningen. De baan waar ooit officiële wielerwedstrijden plaatsvonden, is nagenoeg intact gebleven. Het werd in 1933 aangelegd. De aannemer kon zeventig werklozen aan tijdelijk werk helpen. Op zondag 29 april 1934 om 14.00 uur volgde de officiële opening door burgemeester die een over de baan gespannen oranje lint doorknipte. Een van de eerste renners en topattractie die dag was Jan Pijnenburg, toen een gevierde naam in wielerland. Hij reed zijn rondje terwijl het Stedelijk Muziekkorps het Wilhelmus speelde.

Arbeiders hadden er handenvol werk aan (in totaal zes weken) om de kuil uit te graven en het gewapend beton van twaalf centimeters dik volgens een bepaalde cirkel te storten. De baan mat tweehonderd meter en is in de vlakke zijden vijf meter en in de bochten, die 43 graden hellen, 7.20 meter breed. Omheen waren duizend zit- en vijfenzeventighonderd staanplaatsen (!) gerealiseerd. Gezien de populariteit van de wielersport moet het dus regelmatig enorm druk zijn geweest aan de Zoomweg. In de eerste jaren waren er houten gebouwen voor de directie en een controle- en consumptietent.En er waren tien cabines voor de renners om zich om te kleden. Er was een ruime parkeerterrein en een rijwielbergplaats ingericht met tevens een brede toegangsweg.Andere exploitanten van wielerbanen (die tot eind jaren vijftig populair bleven) maakten bezwaar en zagen concurrentie. Zo was de eigenaar van de baan in Arnhem niet bepaald gelukkig en stak zijn grieven in kranten niet onder stoelen of banken. Initiatiefnemers waren de gebroeders Westland. Een ondernemende familie, zo blijkt want in de Wageningse Hoogstraat hadden ze ook het Oranjehotel en de naastgelegen bioscoop. In Renswoude, tegen de rand van Veenendaal, openden ze in 1934 zo’n theater. Tot aan 1967 is deze in gebruik geweest. Omdat men van alleen een baan niet kon leven, en de klad kwam in de baanwielrennerij, werd op 28 april 1959 gestart met een camping, toen nog onder de naam De Eng.

Tot aan de huidige dag zouden veranderingen op de camping tot commotie bij omwonenden en bij de gemeente leiden. Tegenwoordig gaat het over wel of geen permanente bewoning, in de jaren tachtig waren het vooral de uitbreidingen die voor artikelen zorgden. De kranten stonden er vol van. Toen was Ed Peerbolte (later VVD-wethouder te Ede) er eigenaar. In december 1988 ontvouwde hij zijn plannen over de bouw van een overdekt zwembad, een restaurant annex bar en een recreatieruimte op en bij de wielerbaan. Dat is ook gerealiseerd. Hij nam in 1986 de zaak over van Henk Westland, de laatste telg van oorspronkelijke eigenaren. Die verhuisde naar de Betuwe. Enkele jaren geleden verkocht hij de camping aan Nico van de Grift die het horecadeel met het zwembad overdeed aan zijn zus Elly en haar partner. In 1983 werd nog wel getracht om de oorspronkelijke functie te reactiveren. De Edese wielerclub had daartoe premature plannen. Het kwam er niet van toen de initiatiefnemers zagen dat er nogal wat scheuren in de baan zaten en renovatie een heilloze weg bleek.

Aan de betonnen bak wordt niets gedaan. Er wordt geen onderhoud gepleegd. Omdat het een gemeentelijk monument is, mag men er ook geen gekke dingen mee uithalen. Dat zijn Elly en Otto ook niet van plan. ,,De recreatiegroep van de camping verzorgt zomers wel eens krijtwedstrijden. Moet je zien hoeveel tekeningen er dan staan op het beton! Een mooi gezicht,’’ meent Otto Vleeming. ,,En het is een broekenkiller. Veel kinderen willen zien hoever ze er tegenop kunnen klimmen. Vervolgens glijden ze er weer van af.’’Nu ze beheerders zijn van dit deel, willen ze er ook meer van weten. Echt ver is Otto nog niet gekomen met het uitzoeken van de historie. ,,Ik ben bij de gemeente geweest, maar daar kwamen we niet verder. Ook niet bij de wielerunie. Ik weet alleen dat de baan in 1933 is aangelegd en dat in 1967 de laatste wedstrijden werden gehouden. Laatst had ik wel een oudere heer op bezoek die vertelde dat hij hier nog op de baan had gereden. Ik heb hem gevraagd om daarover iets op te schrijven of om te zoeken naar foto’s. Helaas heb ik niets meer gehoord.’’
De baan is niet meer volledig intact. Er is in 1988 over een lengte van tien meter een stuk weggehaald, noodzakelijk om het zwembad en het recreatiedeel te realiseren. Desondanks is het een vrij gave baan, zelfs de oudste in Nederland en mogelijk in Europa!

Vleeming zou best wat meer willen weten over de tijd dat het echt als wielerbaan in gebruik was. ,,Er zijn veel wedstrijden gehouden, dat weet ik. Daar zullen toch wel foto’s van bestaan. Op internet vond ik een filmpje van het Polygoonjournaal over de opening van het baanseizoen in 1942. Helaas kon ik dat niet openen. Ik wil ook graag verhalen horen van mensen die hier nog echt op gereden hebben.’’

4 reacties

  1. Wat ontzettend leuk Christiene!
    Het is precies zoals ik het me herinner van 50-55 jaar geleden. Toen heb ik hier gekampeerd als klein jongetje.

  2. Ook een leuk weetje:
    Bij de fietsenwinkel in Renkum, Nol Mastbergen, hangt boven de deur naar de werkplaats ook een oude foto van de wielerbaan.

  3. Let op de leemkuil bij de Wielerbaan, deze was lange tijd als schietbaan in gebruik.
    Wat was het toen nog kaal op ons terrein!

  4. Nol Mastbergen van de fietswinkel uit Renkum heeft er verschillende keren op gereden.
    Vraag hem eens.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.